عملکرد : 

موتور احتراق داخلی وسیله نقلیه همیشه پس از مشتعل شدن مخلوط هوا و سوخت، گازهای خروجی تولید می‌کند. این گازها حاوی عناصر مختلفی مثل کربن و اکسیژن هستند. در منیفولد اگزوز قطعه‌ای به نام سنسور اکسیژن وجود دارد که میزان سطح اکسیژن این گازهای خروجی را ردیابی می‌کند. این اکسیژن در هنگام احتراق هوا و سوخت اولیه، نمی‌سوزد. در واقع، سنسور اکسیژن خودرو، میزان اکسیژن موجود در گازهای خروجی از موتور را اندازه‌گیری می‌کند

اگر در سیلندرها هوای بیشتری نسبت به سوخت وجود داشته باشد، احتراق بدون چربی رخ می‌دهد. گازهای خروجی که از چنین احتراقی ساطع می‌شوند، اکسیژن بیشتری در خود دارند. زمانی که سنسور اکسیژن این امر را تشخیص دهد و اطلاعات را به ماژول کنترل موتور منتقل کند، رایانه ماشین تنظیمات مناسب را با توجه به زمان انژکتورهای سوخت و عملکرد موتور ایجاد می‌کند. به این صورت، ترکیب هوا و سوخت در موتور در بهترین حالت خود برای احتراق خواهد بود

آثار خرابی :

 افزایش دور موتور در هنگام توقف از علائم خرابی سنسور اکسیژن می باشد

بالا رفتن دور موتور خودرو (RPM)، مخصوصا در هنگام متوقف بودن خودرو، یکی از علائم خرابی سنسور اکسیژن محسوب می شود

در حالت عادی و معمولی، نرخ عادی دور موتور خودرو، غالبا زیر 1000 می باشد. در مواقعی که دور موتور تا محدوده 2000 الی 3000 دور در دقیقه افزایش پیدا کند، می تواند نشانه بروز مشکل در قطعه سنسور اکسیژن باشد

معیوب بودن این قطعه علاوه بر ایجاد اختلال در کارکردهای صحیح پیشرانه، نامنظم شدن ریتم و دور موتور خودرو را در پی دارد

 شتاب گیری پایین خودرو؛ از علائم خرابی سنسور اکسیژن

شتاب گیری کند و پایین خودرو را می توان از دیگر نشانه های خرابی سنسور لامبدا قلمداد نمود. بروز ایراد در سنسور اکسیژن موجب مختل شدن تنظیم سوخت مورد نیاز پیشرانه توسط ECU یا واحد کنترل الکترونیک خودرو، در هنگام شتاب گیری می شود

در این شرایط حسگر اکسیژن اصطلاحا در حالت Open Loop یا حلقه باز کار کرده که این امر مانع از فراهم شدن اکسیژن مورد نیاز و لازم موتور خودرو در هنگام شتاب گیری می شود